مصاحبه دو تن از فرزندان شهيدان نامي جنگ را در روزنامه اعتماد خواندم. شهيد همت و شهيد باكري. مهدي همت فرزند شهيد همت از بيمارستان رفتن همسر شهيد همت در اثر شدت ضربات باتوم در روز راهپيمايي سكوت (25 خرداد) گفته بود. او از كتك خوردن شديد و وحشيانه برادر كوچكتر خود در همان راهپيمايي گفته بود. او از نوشتن كتابي در مورد پدر خود كه سراسر تحريف و دروغ است گفته بود. او از فروپاشيدن تمام اصول و قواعد و «علت هايي» كه شهيدان براي آن رفتند سخن گفته بود. او از به حاشيه رانده شدن مخلصين و يك رويان و به صدر نشستن و قدرتمند شدن رياكاران و منفعت طلبان و مقدس نماها گفته بود. او از باتوم خوردن نناليده بود، او از بيمارستان رفتن مادر خود به خاطر ضربه شديد باتوم نناليده بود، او از ملعبه شدن و لق لقه ي زباني شدن آرمان هاي شهيدان براي رسيدن به مقاصد كثيف سياسي ناليده بود،‌او از كتك زدن مردم به اسم اسلام و شهيدان به ستوه آمده بود. در رگ هاي او خون همت جاريست. مگر ميشود غير از اين ها را بگويد؟؟ در كنار عقيده راسخ ديني، او از بصيرت و بينش و حق طلبي و ظلم ستيزي برخوردار است و مانند «شبه مذهبي هايي» نيست كه جهالت سايه سياهي بر مذهبي بودنشان انداخته و تحجر و تعصب در صدور زشت ترين و غير انساني ترين رفتارها گستاخشان كرده است.

دختر شهيد باكري نيز از وادار كردن پدرش در زمان جنگ براي خواندن توبه نامه در تلويزيون توسط  دشمنان آن روز باكري و مدعيان امروز خون او، سخن گفته بود. او نيز همچون اسمش، آسيه وار تنفر خود را از ظلم فرياد ميزند. از چرايي رفتن پدرش از مادر ميپرسد،‌كه اگر قرار بود فرزنداني كه باكري براي آزادي و كرامت و شرافت و عزت آنها پر كشيد در خيابان تنها به جرم داد خواهي باتوم بخورند و گلوله درل سينه جاي دهند، چرا پس پدر رفت؟ شهيد رفته است و شهادت مانده است و «علت» رفتن شهيد است كه به قول شریعتی، شهيد چون زنده اي در گوش ما کران ميخواند. نه مراسم هاي قالبي و برنامه هاي عوامفريبانه و رياكارانه و مصادره گرانه و سرشار از تزوير و بهره برداري.