به سياست كار داشتن بيش از آنكه باب طبعمان باشد، اجبار مسئوليت امروز ماست!

ايران امروز را ميتوانم به «دوزخ» یا «پل صراط» روشنفكران تشبيه كنم. روشنفكراني كه به معناي واقعي كلمه روشن فكرند. نه آنهايي كه با ادا و اطوار تقليدي و تعيين شده، به خيال خود روشنفكر شده اند.بهتر كه بگوييم «كج فكر» يا «توهم فكر»!!نه آنهایی که منتظرند ببینند نمادهای روشنقکری!، چه کسی را حمایت میکنند تا آنها هم چشم و گوش بسته دنباله رو شوند.  روشنفكراني كه عميق مي انديشند و دقيق تحليل ميكنند و منصفانه قضاوتُ امروز هاج و واج مانده اند چه كنند!!

روزهاي انتخابات است. روزهايي كه از يك سو آنهايي كه «چپ بودن» را تشخص ميدانند و تا اكنون كوچكترين قدمي در جهت افكار افراط گرايانه خود بر نداشته اند، شعار رها كردن و بي تفاوت بودن را سر ميدهند. اگر به اين «چپ هاي خنثي»! چندان هم كاري نداشته باشيم، بيراه نمي گويند. يا شايد به همان اندازه كه بيراه مي گويند، غلط و اشتباه هم نمي گويند. حق دارند، آيا روي كارآمدن هر كدام از اين 4 تن، تغييري بنيادين را انجام خواهد داد؟؟ آيا ساز و كار از قبل معين شده به گونه اي هست كه جز آنهايي كه تفاوتهاي كمي با هم دارند و افكار و نظراتشان براي حاكميت اصلي دردسرآفرين است روي كار بيايند؟! از شعارهاي دهن پركن انتخابات قبلي محمود خان!!‌كدام يك جامعه عمل پوشيد؟! دليل به حد كافي براي تحريم و بي تفاوت شدن است. اما يا ما روشنفكر هستيم يا نه؟ يكي از مشخصه هاي روشنفكر واقعي به معناي كلمه، آگاهي بخشي است به سمت «راه صحيح تر و مسير لااقل پر نور تر»( در بين راههاي فعلا موجود) آيا تحريم و راي ندادن راهيست كه ما را كمك ميرساند؟ شايد راي دادنمان هيچ تغيير و تفاوتي را ايجاد نكند ( كه قطع به يقين چنين چيزي از نظر دور نيست) اما آيا مطمئنيم كه راي ندادنمان نتايج خوشي برايمان به بار خواهد آورد؟؟ آنهايي كه مثل دفعه پيشين انتخابات گمان برده اند كه با كاهش مشاركت در انتخابات، درصد كمِ شركت ميتواند پايه هاي تثبيت عده اي را لرزان كند سخت در اشتباهند. به شما قول خواهم داد با شركت سي درصدي و حتي كمتر مردم نيز، باز شعار «حضور پرشكوه و بي نظير مردم انقلابي و شهيد پرور در انتخابات» را برايمان خواهند داد.

امروز دو راهي سخت و دلهره آوري پيش روي آنهاييست كه دل در گرو درمان دردهاي مردم خود دارند. در يك سمت با ترويج تحريم انتخابات، زمينه را براي يك دست گرايي، تماميت خواهي، دروغ پراكني، تطميع و تهديد، بستن دهانها، كوبيدن منتقد ها، خفه كردن آزاد انديشها، منزوي كردن مسلمانان دگر انديش، به باد دادن سرمايه ها و فرصت ها، تك روي ها و تصميم هاي عجولانه و غير عقلاني ، منزوي كردن بيش از پيش كشور در مجامع بين المللي، تند روي هاي ناشي از شورهاي بدون «شعور» و... فراهم ميكنند. و اما با شركت در انتخابات هم نبايد منتظر تغيير چنداني باشند. شايد مهمترين تغيير، توقف همين افتضاحات باشد!! اما گاهي توقف نيز، لياقت تلاش و همت را دارد. شايد براي يك گام پيش گذاشتن،‌بهتر باشد لحظه اي بعضي حركات را متوقف كنيم. مسلما با حضور مير حسين موسوي و يا كروبي، كه هيچ كدام چهره كاملا اصلاحات گونه ندارند،‌چندان تغيير مسيري اتفاق نخواهد افتاد ( مسلما و مسلما) اما حداقل اش اين است كه ميشود جلوي همچنان بودن محمود خان! را گرفت.

امروز راه بهتر كدام است؟؟ ميشود با اين ادا و اطوارهاي تقليدي تزريقي مضحك روشنفكرمآبي، گفت «بگذار همين محمود بشود، تا آن قدر اوضاع خراب شود......» قرار نيست در اين مملكت به اين حرفهاي سطحي و كودكانه روزي پايان دهيم. دفعه قبل كه اوضاع خراب شد و انقلاب شد، اوضاع بر وفق مرادت شد كه اين دفعه خواستار آني؟! اوضاع خراب شود كه چه؟؟ كه تويي كه امروز به حاكم X فحش ميدهي، آن روز به Y فحش خواهي داد. همين و همين. تنها اثر تو، ثوابيست كه به خاطر فحش دادن ها نصيب حاكمت ميشود!!!

بودن ميرحسين كمترين اثرش اين خواهد بود، كه ديگر محمود خان با شاهكارش و اعتماد به نفسش!!!( از عشوه گری های مضحکانه رسانه «ملی»!!! برای محمودخان!!) در ژنو باعث نخواهد شد كه اسراييلِ تا ديروز نژادپرست معرفي شده در بيانيه اجلاس قبلي، امروز از آن ليست خارج شود و در عوض «بان كي مون» رييس جمهور ايران و ايراني ها را شماتت كند و اسراييل با مظلوم نمايي از اين كارهاي نپخته، بهترين استفاده را ببرد. حضور ميرحسينكمترين اثرش اين خواهد بود كه دو روزنامه قوي چاپ خواهد شد كه مثل كيهان فقط به درد «سفره» نخواهد خورد! بودن ميرحسين لااقل باعث عدم ترويج «كُردانيسم» كه خواهد شد. بودن ميرحسين لااقل باعث خواهد شد كه مطالبات و تغييرات محكم تر و اساسي تر ي را چهار سال بعد خواستار شويم و مثل امروز نشود كه جرات نكنيم از «صفرها» هم سخن بگوييم. باز هم ميگيويم اينها همه «لااقل» هستند و انتظارات عجيب و غريب نبايد داشت، اما مي ارزد به به مرگ «حداكثرهاي رو نشدة» محمود خان و بدنه تماميت خواه پشت سرش در چهارساله ان شاءالله نيامده دوم.