سرمای زندان، سین هفتم سفره هفت سینمان!!

ديواره هاي پر از سكوت و سرشار از زجرِ زندان، رد نگاهم را به خودم منعكس ميكند. از خورشيد تنها راه راه هاي طلايي بر ديوار، مانده است و از مهتاب تنها راه راههاي نقره اي. آسمان اين جا آبي نيست، به رنگ سياه زمختيست كه بالعكس آسمان فيروزه اي كه دل را ميگشايد، روح را مي پژمرد. اينجا حس حضور و زنده بودن را تنها با صداي گام هاي زندانبانان در روز و زوزه هاي وحشت انگيزسگ ها در شب و صداي بسته شدن درهاي ضخيم و آهنين وسرد ميتوان همچنان پابرجا نگاه داشت. سلاح تو در دفاع و اعتراض و عصيان و فرياد، نخوردن غذاييست كه آورندگان تو به اين زندان، برايت مهيا كرده اند و با حس ترحم نفرت انگيز و چندش آوري در اختيارت مي گذارند. غذا اين جا سلاح توست و نخوردنش پيروزيت. چه پيروزي و فريادي كه روز به روز تنت را رنجورتر ميكند و دستانت را پر لرزه تر و چشمانت را كم سو تر و صدايت را آرام تر. اما اعتراض و عصيان به همه اين دردها مي ارزد. اين كه هنوز با اينكه به خيال خودشان دستانت را بي ابزار دفاع كرده اند، هنوز سلاح تن را در اختيار داري كه از آن مايه بگذاري و عزت و غرور و سربلندي ات را مشق كني.

آنهايي كه مسرورند كه توانسته اند تن هاي دردسر آفرين را محبوس كنند، چه ميكنند با منش شريعتي هايي امروز كه ميگويد:« نمي داني در زندان چه مي آموزند! چه دانشكده اي است! چه كسي فرصت دارد ماههاي پياپي را در يك دنياي سياه يك متري در دو متري تنها و تنها زندگي كند، فكر كند، به خودش فرو رود و هي بكاود و هي بكاود. چقدر انديشه و خيال آنجا آزاد است، فقط لش آدم زنداني است اما روحش آزاد است، به آزادي روح پس از مرگ لش!» آه كه زندانبانان چه جواب دارند براي انسان هايي از اين دست، همچون كوه پر از صلابت و استقامت و شجاعت و قامت نشكستن!

مهم نيست بيرونيان فراموشم كنند، كه اكثر آنا به دنبال بهانه اي هستند تا روزمرگي و ترس و عجزشان را توجيه كنند. مهم نيست سردمداران و مدعيان و ملبسان نشر مذهب را كه هتك حرمتي جزيي در مراسم حج آواز اعتراضشان را به افلاك ميرساند، اما دستگيري امثال من خم نيز به ابروشان نمي آورد و چشمانشان را با روبند حقارت ميبندند تا خود را به نديدنمان بزنند و صداي نفي شان را همنشين كنار دستي شان نيز نميشنود!!! آنهايي كه داد ظلم ستيزي شان و تكريم آزادي خواهي شان گوش ها را كر كرده است ، امثال من محكيست تا ادعاهاي دروغشان را آشكار سازد. ما دیگر عادت كرده ايم كه حرف هاي سپيد بشنويم و اعمال سياه ببينيم. اينجا جنايت من آزاد انديشيست، ديگر جرم هايم نيز حق خواهي و اخلاص خواهي و مبارزه با انحصار گري و استفاده ابزاري و عوامفريبي و تزوير است، چه جنايت هاي شرافتمندانه اي!! تنها محبوسي با اين جُرم هاي زلال است كه ننگ و آر و بي آبرويي به بار نمي آورد.

اكنون در قعر سياهي زندان آزادي خواهي، دوشادوش انسان هاي بزرگ و يكتا و خروشاني ام ايستاده ام كه سياهي زندان را به جان خريدند تا ننگي پوچي و بي تفاوتي را بر تن نداشته باشند. به همه آنها درود ميفرستم و از آنها قوت پايداري ميگيرم. روزي كه توانستند در اين دنياي سياه دومتري تنهاي تنهايم كنند و روح پرواز گر و معبود يكتايم را از من بگيرند، قول ميدهم كه سر عجز را به نشانه تسليم فرود آرم و همه تهمت هايشان را بپذيرم. اما هيهات كه فرياد عجزشان درجدا كردن اين دو يار هميشه همراه، گوش فلك را كر ميكند.

امروز عصريست كه شور و شوق خريد و بريز و به پاش هاي نوروز و نو كردن جلد ها!!، بسيار مهم تر از آزادي خواهي و آزاد مردي و دفاع از مظلوم است. امروز همه جمله هيهات من الذله را حفظند ، تنها براي همراهي در جواب نوين پارتي هاي عاشورايي!! امروز جمله اگر مسلمان نيستيد ، لااقل آزاد مرد باشيد براي خالي نبودن عريضه و كم شور نبودن مراسم عزاداري بيشتر به كار مي آيد تا لحظه اي تعمق و توبيخ وجدان درون! در شور و حال مراسم عيد چه كسي ديگر حوصله دارد كه روان شاد خود را با درگيري و دغدغه رنج هاي من، نابود كند. با پاسخ توجيه كننده هميشگي شادي را خراب نمي كنيم:«ما هم مثل بقيه»

اما لااقل اي دوست من، در هفت سين نوروزت جاي يك سين را خالي بگذار و آن سين را «سرماي زندان» نام گذار. باشد كه ياد من نيز با تو سال را تحويل كند و قاصدك يادآوري تو، از درزهاي پنجره آهنين زندان گذركند و سال نو را به من نيز تبريك و مژده دهد.