تعریف و تمجید مسلمان از پیامبر خود همیشه متهم به تعصب و عدم قضاوت عادلانه در واقعیت است. اما اگر انسانی که کیشی غیر از اسلام و قلمی منصفانه و دور از اهداف مغرضانه و بودار داشته باشد و شخصیت «انسانی» پیامبر را تحلیل کند و آن موقع به دید احترام و تواضع و تقدیر و بزرگداشت به پیامبر بنگرد ، برای مای مسلمان که تنها عشقی داریم وممکن است هر نسیم توهین و شبهه بلرزاندش ، جای تامل دارد.

گوته شاعر آلمانی میگوید:« سالیان درازی کشیشان از خدا بی خبر ما را از پی بردن به حقایق قرآن مقدس و عظمت پیام آورنده آن دور نگه داشته اند ، اما هر قدر که ما قدم در جاده علم و دانش گذارده و پرده جهل و تعصب نابجا را دیده ایم، عظمت احکام مقدس اسلام که قرآن مجموعه آنست بهت و حیرت عجیبی در ما ایجاد نموده است. و عنقریب است که این کتاب توصیف ناپذیر عالم را به خود جلب نموده و تاثیر عمیقی در علم و دانش جهان نموده و بالنتیجه جهان مدار گردد.»

ولتر دانشمند معروف فرانسوی بیان جالبی در مورد مارتین لوتر دارد:« مارتین لوتر یکی از رهبران نهضت مذهبی اروپا در قرن شانزدهم از مردم آلمان بود و خود از روحانیون آزادمنش و روشنفکر مسیحی بود. انجیل علی رغم تمایل پاپ به زبان آلمانی ترجمه کرد و موجد آیین جدیدی در مذهب مسیح گردید.

لوتر لیاقت آن را دارد که بند کفش محمد را بگشاید.»

برنارد شاو فیلسوف مشهور انگلیسی می گوید:« محمد بزرگ ترین پیغمبران است و هر گاه بر دنیای کنونی حکومت می کرد کلیه عقده ها و مشکلات بشریت را یکی پس از دیگری با سرانگشت حکمت و درایت خود می گشود . باز نامبرده می گوید :«من معتقدم دین محمد یگانه دینی است که با تمام ادوار زندگی بشری مناسب می ساشد و قابلیت آن را دارد که هر نسلی را به خود جلب کند. اما من پیش بینی می کنم که اروپا در آینده، دین محمد را قبول خواهد کرد و آثار آن هم اکنون نمایان است، ما باید محمد را نجات دهنده بشریت بدانیم.

جان دیون پورت انگلیسی در کتاب خود که به نام (عذر تقصیر به پیشگاه محمد و قرآن) نامیده میشود ، مینویسد:« از اقیانوس اطلس تا کنار رود کنگ قرآن نه فقط قانون فقهی شناخته میشود بلکه قانون اساسی که شامل روش قضایی و نظامات مدنی و جزایی و حاوی تمام قوانینی است که همه عملیات امور مالی بشر را اداره میکند. عقیده و ایمان محمد از شوایب سوء ظن و ابهام و تردید مبرا بوده است.»

بهمنیار از شاگردان ملازم بوعلی است که ارادتش نسبت به استاد فوق العاده بود، مقام علمی و نبوغ فکری و استعداد کم نظیر خدادادی و قوای سرشار بوعلی که او را فرد نابغه ای نشان میداد ، بهمنیار را به حیرت انداخته تا جایی که به او جرات داد پیشنهاد خطرناکی را به استادش بنماید: روزی به او گفت: استاد! چرا ادعای نبوت نمی کنی و خود را به عنوان فرستاده خدا معرفی نمی نمایی؟ چه آنکه چنین ادعایی به تو زیبنده است، اگر چنین سخنی را مدعی شوی که را یارای انکار آن باشد و فرضا هم اگر کسی از در مخالفت بر آید در اولین لحظه های سخن گفتن پی به عظمت علمی تو برده و سر در برابرت فرود خواهد آورد. شما ای استاد! در تمام فضیلت ها سرآمد مردم عصر خود هستید بنابراین چرا در این کار تاخیر میکنی؟!

بهمنیار این پیشنهاد را بارها به بوعلی نموده اما جوابی نمی شنید تا آنکه ایام زمستان فرا رسید، در یکی از شب های سرد که هوا یخبندان شده و برف هایی هم که از شب و روز قبل آمده بود سطح زمین و شاخسار های خشک درختان را پوشانده بود، بو علی در اطاق گرمی در زیر کرسی استراحت کرده و بهمنیار هم در پله دیگر در خواب عمیقی فرو رفته بود، ساعت آخر شب را نشان می داد. بوعلی از خواب بیدار شد و در حالی که تشنگی سخت او را رنج میداد ولی آب در دسترس نبود و در خارج اطاق بود، بوعلی دستی به شانه بهمنیار زد و با صدایی آمرانه و در عین حال آمیخته با محبت گفت: بهمنیار! بهمنیار! بهمنیار چشمی باز کردهو دست استاد را روی شانه خود دید. سلامی کرد و بوعلی پس از جواب سلام گفت: تشنگی مرا سخت آزار می دهد، ظرف آب در خارج اطاق است، برخیز و آنرا برای من حاضر کن. بهمنیار با چشمان نیمه باز خود نگاهی به خارج اطاق کرده و در پرتو کم رنگ چراغ، شیشه های درب اطاق را که در اول شب عرق آلود بود یخ بسته دید، شدت سرمای خارج اطاق را به یاد آورد و با خود فکر کرد از زیرکرسی گرم برخیزد ، لباسی بر بدن بپوشد و از هوای ملایم اطاق به هوای سرد خارج رفته، برای استاد آب بیاورد؟! این فکر او را بسیار ناراحت کرده ، آنی تصمیم گرفت این عمل را انجام ندهد، ولی در جواب بوعلی چه بگوید؟ نمیتواند صریحا جواب منفی دهد، بوعلی است، استاد است، نابغه دوران است، معلم است، ملک الاطبا است، ناچار از راه دیگر وارد شده و گفت استاد؟ هوای خارج بسیار سرد است و درجه برودت آب هم خیلی زیاد، سینه شما هم گرم، اگر در چنین شرایطی آب بنوشید قطعا برایتان مضر خواهد بود.

بوعلی گفت: استاد تو در طب منم و من به تو دستور میدهم آب بیاور.

بار دیگر بهمنیار سخن خود را در قالب الفاظ زیباتری بیان کرد اما دید استاد درآوردن آب اصرار می ورزد . بالاخره تصمیم واقعی خود را اظهار کرد و صریحاً گفت: من نمی توانم برای آوردن آب سرمای خارج اطاق را تحمل کنم . در این گفتگو بودند که صدای روح بخشی از خارج به گوش رسید: الهی لک الحمد یاذالجود و المجد و العلی*** تبارکت تعطی من تشاء و تمنع

این صدا از چه نقطه ای است ؟ پیداست که این صدا از یک گلدسته است. مرد مسلمانی در این هوای سرد درآن نقطه مرتفع مشغول راز و نیاز با ذات مقدس پروردگار است و پس از قدری مناجات ، صبح طالع گردیده و صدای همان مسلمان به گفتن اذان بلند شد:

الله اکبر، الله اکبر.

این جریان گذشت ، فردای آن روز بهمنیار آماده گرفتن درس از استاد است . بوعلی رو به بهمنیار کرد و گفت: بارها به من پیشنهاد مینمودی که چرا دعوی نبوت نمی کنم، آیا علت آن را دانستی؟ بهمنیار گفت خیر، بوعلی گفت: بهمنیار! با آنکه تو خود این پیشنهاد را به من کرده ای و اصرار زیادی هم بر این مطلب داشتی و من با آ نکه با تو بودم و استاد تو هستم، با این حال آنقدر در تو نفوذ نداشتم که در شب گذشته برخیزی و ظرف آب را از خارج اطاق برایم بیاوری. ولی در همان ساعت در آن هوای سردی که گویا توان همه موجودات را در هم شکسته بود، مرد مسلمانی تنها برای انجام یک دستور و آن هم به عنوان مستحب و نه واجب که از طرف پیغمبر (ص) صادر گردیده و در آن نقطه مرتفع که بادهای سرد و سوزان از هر طرف میورزد ، می رود و بدون هیچ گونه احساس ناراحتی سرمای شدید آنجا را تحمل می کند با آنکه از دوران زندگی آن حضرت تا زمان این مرد مسلمان نزدیک به چهارصد سال میگذرد. معذلک نفوذ گفتار آ ن مرد الهی تا این درجه شدید است که پیروانش این گونه اوامر او را اجرا میکنند!

ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا! آری بهمنیار: تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف.