چندی پیش اتفاقی به یکی از دوستان چماق اندیش!! و پیرو مکتب چماقیسم و تکفیریسم! و طرفدار دو آتیشه گفتمان باطوم! برخوردم. از آنهایی که همگان از دیدشان منحرفند و درخور نصیحت!. ( البته قبل از انتخابات، چون بعد از آن انتصابات دیگر سعی میکند راهش را کج کند تا با یکی از فریب خوردگان و آشوبگران و مزدورهای اجنبی و اغتشاش گران! برخورد نکند)
به من گفت: علی ، ازدواج نکردی هنوز؟ بابا دست به کار شو! ما که خدا بخواد تا چند وقت دیگه قاطی مرغ ها میشیم.
پوزخند تلخی زدم وگفتم: اولا این که ،هنوز کسی نتونسته یخ قطبی دل من رو آب کنه! و شهامت شکستن تابوی این غول دوست داشتنی! تنهایی رو به من بده، ثانیا ما مثل شما، برای بالایی ها خودی به حساب نمی آییم (البته این طور به صراحت نگفتم، نمیشود با افکار بسته و آن هایی که قصد نفهمیدن دارند، صریح سخن گفت) که به خاطر این خودی بودن خیالمان از بابت دغدغه های کمر شکن آینده کاملا راحت باشه که این قدر زود آستین هامون رو بالا بزنیم.
گفت: ای بابا ، خدا بزرگه، فکرش رو نکن. در دلم گفتم : می میرم برای این همه توکل! که با دست خالی! و نه اطمینان از در آمد و شغل از حالا کنار گذاشته شده و محو شدن سربازی و ترفیع های کیلویی و سهمیه های فله ای ، زود ازدواج میکنی و میخواهی که مبادا دامنت آلوده به گناه شود!!!!
صحبت را ادامه دادیم ( الان نمیدانم چطور بحث به این جا کشید) که گفت: آره بابا، همون طوریه که حضرت علی توی نهج البلاغش گفته زن ها ناقص العقلند. باز در دلم گفتم: جالب است، برای ترس از به گناه افتادن، به همان ناقص العقل ها ( از دید کوتاه خودت) نیازمندی!! برایم گفتن این جمله از امثال او، غیر منتظره نبود. مفاهیم بزرگ و موضوعات متعالی و افکار مترقی در ذهن های منجمد و کوتاه و سطحی چنان به زمین زده میشوند و کوچک و حقیر و زشت تعبیر میشوند که دیگر هیچ اثری از بزرگی شان باقی نمی ماند. اما وقتی این موضوعات و مفاهیم در حوزه مذهب باشند و برداشت های متحجرانه و سطحی آن را تفسیر کند، چنان تیشه به ریشه مذهب زده میشود که هزار عاقل و روشن بین هم نمیتوانند جمعش کنند و آن تفسیر های وهن آور را محکوم کنند. کاش این تفاسیر سلیقه ای سنتی، به اسم مذهب کلید نمی خورد تا مبادا این گمان به ذهن بیاید که مذهب هم خانواده این تفکرات سخیفانه است.
میدانستم تلاشم بی ثمر و بدون فایده است، اما سعی کردم لااقل در این مورد این او را متوجه این کج فهمی و سطحی نگری بکنم که لااقل نام علی و نهج البلاغه دامن گیر این پندارهای محدود نشود و آن حضرت این گونه از دو لب چنین موجوداتی، تشریح نشود! گر چه با اعمال افتخار آمیز پی در پی شان باعث نمایش چهره ای رحمانی و عقلانی و آزاد منشانه از دین شده اند!!!!! توضیحم در مورد آن خطبه حضرت و پاک کردن چنین نسبت ناروایی از دامن افکار حضرت، بماند برای یک وقت دیگر.
دلم میگیرد وقتی می بینم( همان طوری که قبلا نیز گفته ام)، اکثر تیپ های «منتسب» به مذهبم باید این قدر غرق در خرافات، غفلت، خواب آلودگی، جهل، زشت کرداری، انجماد، کهنگی، کم اطلاعی و کم معرفتی، فرد گرایی و تنها به بهشت رسانی!، بی خیالی و بی تفاوتی به ظلم و اختناق، پرستش بت های گوشتی زمینی (به تعبیر بازرگان) و نه توحید خالص و ..... باشند. گاهی فکر میکنم که هیچ کسانی به اندازه چنین صاحبان اندیشه هایی خدا را زجر نمی دهند! چون تمام کوته فکری های خود را با ادعای خدا و مذهب و معنویت رقم میزنند.
قهرمانانی که به خاطر گریز ما از آزادی، بُت میشوند!
در حال درس خواندن بودم. به یکباره ذهنم از درس کنده شد و نا خودآگاه، متوجه موضوعی شد که در یکی از کتابهایم مدت ها پیش خوانده بودمش. بلند شدم و به سراغ کتاب خواندنی و عمیق و غرق کننده! «داشتن یا بودن؟» اریک فروم رفتم. اتفاقی صفحه ای را باز کردم و به موضوعی دیگر برخورد کردم. (چه لذتی دارد وقتی از میان پول هایی که یکسره با خرج های الکی هدر داده ای، میبینی که بخشی را را این گونه با خریدن کتاب، زنده کرده ای)
بحث گریز از آزادی که اریک فروم در کتاب دیگری به همین نام، به تفضیل در موردش سخن گفته است. اریک فروم توضیح میدهد که چرا از آزادی میترسیم و از آن میگریزیم، در حالی که ستایشش میکنیم! با تاسی از عنوان کتاب او میگوید: وقتی که هویت و مبنای وجودی ما بر چیزهایی که «داریم» پی ریزی شده است (خانه و ماشین و شغل و ....) مطمئنا فقط با «داشتن» آنها احساس ایمنی میکنیم و از دست دادن آنها مساوی است با بی هویت شدن ما. پس گام گذاشتن در مسیر پرمخاطره و پر خطر و غیر قابل پیش بینی آزادی، برای ما هولناک است. زیرا به قول فروم، در هر قدم تازه خطر شکست وجود دارد، و یکی از علل ترس مردم از آزادی همین است. اما آزادی برایمان دلچسب (البته نه همه، بزرگانی که برای عرض اندام در عطش آزادی اند) و خوش آیند و آرزو است. آزادی که دقیقا در نقطه مقابل این ترس و حرص حفظ «داشته ها» است. به همین دلیل آرمان بودن آزادی در یک طرف و پا پس کشیدن و اعراض ازآن در سمت دیگر است که باعث میشود قهرمان ها و ازادی خواهان را دوست بداریم و به آنها به دیده احترام و تکریم و گاهی بُت گونه نگاه میکنیم. زیرا عمیقا در آرزوی پیش گرفتن همان راهی هستیم که آنها رفته اند. اما چون میترسیم، حس تحرک و اشتیاق خود را در ستایش آنها منتقل میکنیم و سر جای خود سفت و سخت می ایستیم، «زیرا ما قهرمان نیستیم».!
البه چند ماهیست که بی انصافی است همه مردم کشورم را ترسان از آزادی و غیر قهرمان توصیف کنم. سبز اندیشانی که با سلاح یقین و عقیده و آرمان و ایمان، آفت ترس را از مزرعه آزادی باروی شان رانده اند .
راستی نتوانستم موضوع اول را پیگیری کنم، چون صفحه اش را در کتاب پیدا نکردم و در حین جستجو هم دام این مفهوم، صیدم کرد!!
(در ضمن دوستان لطف کنند و نظر بدهند که فونت این پست خوانا تر است یا فونت پست های قبل؟)
خدایا
ما را از طاعونِ «روزمرگی» ، اسارتِ «محیط» ، هیولایِ «نفس» ، دیوِ «استبداد»، زشتیِ همه گیر « ریا و دو رویی» ، موریانه «جهل» ، زهر «ترس» و خوره «یأس» نجات بده. انسانیتمان طاقت این همه هجوم را ندارد !
خدایا
نعمت آگاهی و آزادگی را به عمله های ظلم و اختناق عطا کن. البته آنهایی شان که در جهل اند، نه آنهایی که آگاهانه و پلیدانه عمله گی میکنند!!
خدایا
تنها سد راه حقیقت گویی، ترس است. با سیل ایمان، دیوارش را فرو ریز.
تا به حال چندين يادداشت از فخرالسادات محتشمي پور، همسر تاج زاده ، در مورد حوادث اخير و زندان همسرش و ملاقات هايش با تاج زاده را خوانده ام. بدون پرده پوشي و كتمان، اعتراف ميكنم كه پس از خواندن اين نامه ها به تاج زاده حسودي ام شد!! از اينكه هنگامي كه بزرگ مي انديشد، چنين يار و همراهي دارد كه هم افق او و دست در دست او و حتي جلوتر از او، با او پرواز ميكند. دلهره و عطش انسان هاي بزرگ، فهميده شدن است، همدرد داشتن است و تاج زاده چه عالي اين موهبت را داراست. شايد كمي غلو آميز باشد، اما اطمينان از فهميده شدن و شناخته شدن تحمل انفرادي را هم سهل ميكند. اطمينان از اينكه اگر تمام زشت دلان و سيه رويان و قداره بندان و فحاشان تو را به خيال خام خودشان بد نام كنند، در بند كنند، به اتهام هاي واهي و ماليخوئيايي ذهن بيمارشان متهم كنند، ناجوانمردانه و باز به خيال سياه خودشان شخصيتت را با بيرژامه پوشاندن و دمپايي پا كردن در جلوي دوربين خرد كنند، باز همراه و آشنايي هست كه چهره راستين و حقيقي تو را از پس اين همه دروغ و اتهام افكني هاي شرم آور فرياد زند و اگر تمام پمپاژهاي دروغ پراكن به ظاهر اطلاع رسان، سياه نمايي كنند، او تو را ميشناسد و صداقت و پاكي تو را فرياد ميزند و از هيبت تو خالي هيچ قدرتمندي نمي ترسد. اين چنين زني است كه مرد را به دنبال كردن همه آرمان هاي بزرگ دلگرم ميكند . چه لذتي دارد چشيدن مزه اين هم پايي دليرانه و عاشقانه و فهيمانه و سرشار از احساس و عاطفه و عشق بازي و فتح مشترك افق هاي دست نيافتني.
باز با صراحت و شجاعت! حسادت خودم را نسبت به تاج زاده حتي دربند انفرادي چند ماهه، اعلام ميكنم. او همراهي دارد كه اگر دردي ميكشد آن درد براي يارش گنگ و نامفهوم نيست، اگر آرماني دارد آن آرمان براي يارش غريبه نيست، اگر غم اصيل و درد بزرگ و مجاهدت انساني دارد، يارش هم قد و قواره او غم دارد و درد ميكشد و مجاهدت ميكند، اگر عقيده اي دارد كه او را به انفرادي سياه دلان ميكشاند همراهي دارد كه نه تنها او را از اين كار با سفارش به محافظه كاري باز نميدارد، بلكه به خاطر تحمل اين همه سختي و بزرگ منشي و دليرمردي لبريز از غرور و افتخار ميشود، او همراهي دارد كه اگر فرزندانش از او بپرسند چرا پدر نيست، سرش را بالا ميگيرد و با افتخار و شجاعت ميگويد به خاطر اينكه پدر نميتوانست متملق و چاپلوس و ستايشگر دروغين و منفعت طلب و نان به نرخ روز خور باشد. او اگر كمرش خم شود، يارش نه تنها نمي شكند بلكه با قدرت و غرور عمودي ميشود تا دوباره كمر راست كند. و اين است معني همان آرامشي و انسي كه قرآن حاصل همدم شدن مي نامد. اين ها عشق است، اين ها عشق بازيست، اين ها دل باختن است، اينها مجنون بودن است، نه داستان هاي تلقيني و غريزه محور و هوس گرا و سينمايي و نمايشي و كاذب و پوچ و خالي از هر احساس بزرگ و متعالي و حقيقي اي .
تاج زاده، باز به تو حسادت ميكنم. چون كه وقتي در ملاقات آخر با همسرت، طلب كتاب از مطهري ميكني ، براي او ناملموس نيست اين دلمشغولي ها وعلايق. او يكسره، غرق در مشغوليات زنانه مونث هاي!! ديگر نيست. همسرت ميداند در كدام مختصات در حال پروازي. وقتي ميگويي باز كتاب بياور، به جاي اين كه بگويد به خاطر اين سياست بازي ها ببين ما را به چه روزي در آورده اي و اين قدر خوش دلي كه ميخواهي تو اين شرايط كتاب بخوني، تو را نازنين خطاب ميكند و از اين آرامش خاطر و ايمان عظيم احساس شعف ميكند و خود را زني «خوشبخت» مي نامد!! چه لذتيست براي يك مرد بزرگ، وقتي ميبيند يارش اين قدر متعالي مي انديشد و وسعت بينش و نظر دارد و او را اين قدر عالي ميفهمد و اين مقدار عميق و دقيق هم پاي افكار اوست . عشق ها و انس هايي از اين دست، چه ميزان لذت بخش و مايه دلگرميست براي روح هاي متعالي و انساني. به جاي چشم و هم چشمي هاي تمام نشدني زنانه روزمره مبتذل، چون وفاداري فرهيخته و مومن و روشن بين و با بصيرت و از زاويه مورد انتظار شريعتي از يك "زن"، با تو چشم هم چشمي ميكند!!
و ميداني تاج زاده، وقتي احساس تنهايي و ناشناخته نماندن و خوانده نشدن در انساني نباشد، تحمل سنگين ترين دردها و تلخي لحظات سخت زندان ، آسان ميشود. همان گونه كه براي تو آسان شده است و در دل اسارت متحجران و عقده داران و كينه توزان،طلب كتاب ميكني و عطش خواندن داري و دل ضعفه فهميدن!! از بس حالت خوب است ديگر!
آخرين يادداشت فخرالسادات محتشمي پور پس از ملاقات با تاج زاده.(لينك)
گاهي مثل اكنون نمي توانم بنويسم ، طوري كه نوشتن برايم سخت ترين كار دنيا ميشود. نميتوانم ذهنم را كه از انبوه دغدغه ها و رنج ها و درگيري ها انباشته است، را به موضوعي معطوف كنم نميتوانم مثل گذشته غرق در فكر و نوشتن شوم و از اين غرق شدن، لذت ببرم. حس ميكنم تمام حرفها و انديشه هايي را كه بايد مي گفته ام، گفته ام و نوشته ام و اكنون ديگر چيزي براي گفتن ندارم . اين قدر هميشه به دغدغه داشتن و رنج كشيدن و فروخوردن دردها عادت كرده ام، كه زماني كه از اينها تهي ميشوم، از ابتذال و كوتاهي و بي تب و تابي، خودم را به مجازات ميكشم و علت راحتي!! امروز را بازجويانه از خودم ميپرسم! چر راحتي؟؟ چرا ديگر دلتنگ نيستي؟؟ چرا ديگر منتظر نيستي؟؟ چرا ديگر دلت و لبانت طاقت سكوت و درد نيافتن روحي آشنا را ندارد؟؟ ذهنم چون پيرمردي خسته به گوشه اي ميخزد و ساعت ها لب فرو ميبندد و در مرور خاطرات گذشته اش غرق ميشود و حسرت بار آه ميكشد. چشمانش برق ميزند، اما دستانش چروكيده است.
هميشه و همه وقت آن قدر خيالم محل گذر افكار، علايق، احساسات، دلتنگي ها، آرمان ها، انتظارات، دردها و تنهايي هاست كه زماني كه ذهنم از اينها مدتي فارغ ميشود، گمان خوب و زيبايي در مورد خودم ندارم!! ميدانم عجيب و چندان ملموس نيست، اما انتظارات من از خود، خيلي فراتر از شرايطم پيش رفته است. هميشه از خود انتظار دارم كه بايد حرف نويي داشته باشم، از سطح و كف معمول انتظارات و الگوهاي اطرافم هزاران مرتبه بلندتر باشم، زندگي روزمره مرا در حلقوم سير نشدني اش قورت ندهد، به خودم و حد انسانيم و قواره انديشه هايم قانع نباشم، عشق و احساس ، اين عظيم سرمايه ام را مفت نفروشم و ...... اين انتظارات بالاي از خود، رنج آور است، شكنجه بار است، مدام استيضاح كننده است، مدام سوال كن و مطالبه گر است. مدام عتاب ميكند و سرزنش .
خسته ام، دلتنگم، بی قرار و بی تابم، اما این سرزنشگرٍ استیضاح گر درون را به اندازه تمام رنج هایی که به خاطرش کشیده ام دوست دارم. این سرزنش ها را ودیعه خداوند میدانم، هر چند گاهی خسته و بی رمق شوم. ودیعه ای برای تعالی و تلنگری برای نپوسیدن و در جا نزدن.
دختر شهيد باكري نيز از وادار كردن پدرش در زمان جنگ براي خواندن توبه نامه در تلويزيون توسط دشمنان آن روز باكري و مدعيان امروز خون او، سخن گفته بود. او نيز همچون اسمش، آسيه وار تنفر خود را از ظلم فرياد ميزند. از چرايي رفتن پدرش از مادر ميپرسد،كه اگر قرار بود فرزنداني كه باكري براي آزادي و كرامت و شرافت و عزت آنها پر كشيد در خيابان تنها به جرم داد خواهي باتوم بخورند و گلوله درل سينه جاي دهند، چرا پس پدر رفت؟ شهيد رفته است و شهادت مانده است و «علت» رفتن شهيد است كه به قول شریعتی، شهيد چون زنده اي در گوش ما کران ميخواند. نه مراسم هاي قالبي و برنامه هاي عوامفريبانه و رياكارانه و مصادره گرانه و سرشار از تزوير و بهره برداري.
نميدانم چه بگويم. چون كه «عكس» چهره جذاب شهيد همت را در دست كساني ميبينم كه هم عقيده هاي خانواده اش را جزو همان اغتشاش گران و براندازان!!! ميدانند. خوشحالم كه انسان هاي فهيم و اگاه ميدانند كه آنها فقط «عكس» در دست دارند، اتفاقا عكسي كه فقط به كار تزوير و ظاهرنمایی ریاکاران مي آيد. نيات را بايد در دست ديگر او جست، دستي كه باتوم و تفنگ را در اختيار دارد و بنابر سنت رسواگرانه خداوند چهره اصلي اش را نمايان ميكند و خانواده همان صاحب عكس را به خاك و خون می غلتاند و بيمارستان مي كشاند.
لینک مصاحبه درد آور و تامل برانگیز فرزندان شهید همت و باکری
آسیه فرزند شهید باکری: پدر من شهید نشد که نیروهای ویژه اقدام به ضرب و شتم من با باتوم بکنند
انسانی که با تاریخ آشناست از کنار همه حوادث و اتفاقات عمدتا تکرار شده در تاریخ، با وقار عبور میکند و نه جو زده میشود و نه بی تفاوت خواهد ماند. بلکه مسئولی متعهد و معقول و پرسشگر خواهد شد. مطالعه تاریخ اسلام و تغییر شکل ماهیت خلافت به سلطنت و پادشاهی با حفظ «ظواهر» اسلامی به منظور مشروعیت بخشی، سرشار از نکته و آکنده از آگاهی بخشی است. مخصوصا برای ما !
معاویه آن هنگام که امام حسین زیر بار ننگین بیعت با یزید نمیرود، برای او و چندین تن آزاد مرد دیگر نامه مینویسد. چون میداند که مخالفت وزنه ای به سنگینی امام حسین در مدینه دستش را رو میکند و مانع از این میشود که عوام گول تقدس مآبی و ظاهر آرایی او را بخورند. معاویه در قسمت تامل برانگیز نامه مینویسد: «حال در امر خلافت منازعت مکن، از خدا بترس!!! و این امت را در فتنه مینداز! و متوجه خود و دین خود و امت محمد باش!!!!»
مي بينيد معاویه چه میگوید، او بلد است چگونه عوام مذهبی و سطحی بین را بدبین و جهت دهی کند. صحبت از سلطنت و حکمرانی نیست، او مثل همیشه تاریخ و همانند تمام دغلبازان و و عوامفریبان تاریخ، پوششی از تقدس و دین و خداترسی بر نیات پلید و حرص و آز سیر نشدنی خود میکشد.
او مثل تمام دیکتاتورها، سفارش به عدم فتنه انگیزی و حفظ ثبات و امینت جامعه میکند. البته عامل مضاعف مستبدان دینی، حفظ حکومت خدا و وحدت مسلمین و آرامش جامعه اسلامی هم به توجیهات اضافه میشود. این رسم تاریخ است، معاویه گونه ها نمایش دلسوزی برای دین بازی میکنند و صالحان را به اتهام فتنه انگیزی و دشمنی با وحدت جامعه دینی، به بند میکشند. فرعون هم در برابر حضرت موسی داعیه صلاح و خیر خواهی و ترس از دگرگونی دین مردم را داشت. (سوره غافر، آیه 26)
اما برای چون معاویه هایی، حسین گونه ها خطری هستند بس عظیم. امام حسین در نامه ای بسیار خواندنی، بلیغ و دلیرانه مستقیما همان شگرد دلسوزی معاویه برای حفظ وحدت جامعه را هدف قرار میدهد و پرده دروغین نقش آفرینی او را کنار میزند و در قسمتی از نامه مینوسد: « حال در نامه ات برای من مینویسی که «امت محمد (ص) را گرفتار فتنه و آشوب مکن!!» من فتنه ای بزرگتر از حکومت تو مشاهده نمی کنم. .... با من مکر و کید کن، هر چه میخواهی انجام بده، از زمانهای گذشته همواره با مردمان صالح مکر کرده اند.
عطاء الله مهاجرانی در ضمن کتاب ارزشمند انقلاب عاشورا میگوید: این ویژگی قدرت مطلقه است. گمان میکند آنچه را او ارزش و اعتبار میداند، حقیقتا با ارزش و اعتبار است و آنچه را که او هیچ می انگارد ، ارزش و اعتباری ندارد. غافل از اینکه دست دیکتاتور به اندیشه و دلهای مردم نمیرسد. او حداکثر میتواند بر سرها مشت بکوبد.
به قول دوستان، پی نوشت:
در ضمن در اعتراض به از دسترس خارج کردن مداوم بلوگفا در مواقع خاص!! و علت تراشی های دروغ این سایت مبنی بر اشکال فنی!!، درصدد هستم که از این پشتیبان، به جایی دیگر کوچ کنم. لااقل در فضای مجازی جسارت عمل به دستور قرآن مبنی بر هجرت به خاطر نارضایتی از شرایط را که داریم!. مقصد کوچ متراتبا به اطلاع دوستان عزیز همراهم خواهد رسید.
حتما كتاب مشهور قلعه ي حيوانات جرج اروول را خوانده ايد. اگر نخوانده ايد، توصيه ميكنم حتما مطالعه اش كنيد.
در آغاز شورش حيوانات بر عليه انسان در مزرعه اربابي، «گوسفندان» شعارهاي انقلابي را مدام «بع بع» ميكنند و مدام ميگويند «چهار پا خوب ، دو پا بد». قيام حيوانات به كاميابي ميرسد. نظام حيواني تشكيل و «خوكها» رهبر ميشوند، هنوز گوسفندان در حال بع بع هستند. انقلاب آرام آرام تغيير جهت ميدهد و مثل هميشه مسخ ميشود و به شكل همان پيش از انقلاب و حتي تاسف بار تر برميگردد. باز قساوتها و زورگويي ها و زشت رفتاري هاي جونز (انسان معزول و صاحب گذشته مزرعه) اين بار توسط «خوكها» انجام ميشود، ولي بسيار پرتامل هنوز گوسفندان شعار اوليه انقلاب را سر ميدهند.«چهار پا خوب، دو پا (انسان) بد» . گويي «گوسفندان» اصلا قدرت تحليل و تشخيص ندارند، گويي معناي كلماتي كه عادت وار و طوطي وار تقليد و تكرار ميكنند را نميدانند، گويي آن قدر از لحاظ فكر و تعقل در مضيقه اند كه نميتوانند ظلم آشكار حاكم «چهار پاي» امروز خود را ببينند و هنوز احمقانه ميگويند چهار پا خوب!!!
تفاوت امروز مزرعه با گذشته در آن است كه از آرمانها و قولها و عهد هاي اول قيام هر چه نيست، شعارش هست، بازي با كلماتش هست، ظاهرنمايي انقلابي اش هست، اما محتواي و اهداف عملي اش نيست!
حيوانات حاكم جديد يعني «خوك ها»، شكنجه ميكنند، بر طبق مخيلات ماليخوئيايي شان اعتراف ميگيرند، حيوانات انقلابي ديروز را شكنجه ميكنند و مزدور و تحريك شده اسنوبال ( خوك عصيانگر و منتقد رهبر فعلي ، يعني ناپلئون) ميخوانند ، اما هنوز گوسفندان در حال بع بع اند!!! بع بعِ شعار هايي كه مدت هاي مديدي است ديگر وجه و مصداق بيروني ندارد، اما گوسفندان قدرت تعقل ندارند، آنها آفريده شده اند براي بع بع كردن. هيچ چيز براي ناپلئون ( خوك و رهبر مستبد و ديكتاتور جديد) خوشايند تر از اين بع بع ها نيست. چرا كه اذهان كوتاه و بي تقصير و ناآگاه منحرف ميشود كه بله، اگر انقلاب كرديم تا از دست ظلم صاحب مزرعه خلاص شويم و احتراممان حفظ شود و برابر و آزاد باشيم، اگر اينها نشده، هنوز آن شعار اوليه مان هست. هنوز بر سر زبان ها اين جمله گفته ميشود كه «چهار پا خوب، دو پا بد» در حالي كه ذره اي آزاد منشي و حقيقت جويي و تعقل و انصاف و استقلال رای كافيست تا معلوم كند كه اين شعاري كه هنوز هم سر داده ميشود سال هاست بايد طوري ديگر گفته شود و آن هم توسط «غير گوسفندان». گوسفندان هر مزرعه اي نقطه اميد حاکم مستبد آن، براي تزوير هستند. اگر هنوز اهداف قيام از ياد ها نرفته باشد، منطقا و پيرو همان آرمانهاي ديروز ، امروز در مزرعه بايد گفته شود «هم چهار پا بد ، هم دو پا»!!! دیروز دوپا بد بود، امروز چهار پا نماها بدتر!
به ذهنم رسيد كه اين تصادف عميق، اتفاقا نكته هايي دقيق دارد. مخاطب شب قدر انسان است و چه الگويي براي شبيه شدن براي انسان از علي بهتر؟! ما در اين شب در پي فطرت و انسانيتمان هستيم و در همين سير، شهادت علي ما را در پيدا كردن راه فطرت و خليفگي خداوند، بهتر از هر شخصيت ديگري راهنمايي ميكند. و دقيقا به همين خاطر علي را ميزان نيز ميگويند. ميزاني براي سنجش و قضاوت براي هر كس و در هر بعد و در هر زمان. يك بعدش« امروز» براي تشخيص، بسيار ما را مدد ميرساند. آن هم بعد حكمراني اوست. علي وار بودن شاخص هايي دارد تا بتوانيم مدعيان دروغين يا راستينش را بشناسيم و شعار و فريب را از صداقت و علي گونگي حقيقي تمييز دهيم. وگرنه کدام حاکم است که شعار خوبی خود را سر ندهد؟!
1- علي در طول حكمراني اش با مخالفانش بسيار آزادمردانه و جوانمردانه برخورد كرد. آن هم در زماني كه توجيهات فراواني براي سركوب و فشار داشت. حضور دشمن و فتنه داخلي و وسوسه دشمن خارجي و ..... اما دشمن او تا زماني كه دست به سلاح نبرد، آزاد بود و به راحتي و بدون لكنت انتقاد و حتي توهين به شخص اول حکومت ميكرد. آن هم توهين به امام و منصوب پيامبر و خليفه بر حق مسليمن و ولي «حقيقي» امت. (بسیار میشود در این مورد سخن راند که علی، آزادی را به انسان هایی اعطا میکند که به تازگی با اسلام از بند توحش رها گشته اند و با بلوغ و شایستگی اعطای آزادی، کیلومترها فاصله دارند. اما علی باز آزادی را هدیه شان میدهد تا بهانه به دست مدعیان آینده اش، برای محدودیت و حصارکشی ندهد )
2- هيچ كدام از سردمداران قبايل و طوايف كه با علي بيعت نكردند، مورد فشار و تطميع و خفقان و قتل و محو شدن!!!! واقع نشدند و همگي با «مرگ طبيعي» از دنيا رفتند و سهميه هيچ كدام از بيت المال قطع نشد. چرا كه علي همانند خيلي ها كينه و بغض و نفرت و كمبود ندارد تا مخالفانش را به زور تحت فشار بگذارد تا مدح او را بگويند و ثنا گويش شوند و نمايشي بيعت كنند و دروغين، ستايش روايش دارند. علي براي انسان حرمت قائل است، حتي انساني كه اين قدر كور است كه دست هاي علي را براي بيعت نميفشرد.
3- بارها سراغ داريم كه انساني به عظمت علي و به عنوان خليفه از جانب «خدا» ، مورد توهين واقع ميشود. آن هم توسط انسان هاي كوچك و مبتذل و کوچه بازاری. گاهي در كوچه و بازار و گاهي در مسجد و .... . اما مشاهده نشد كه توهين گر علي ( دقت كنيد ميگويم علي، و نه هر حكمران كوچك و متوسطي كه بزرگي اش را متملقانه دستگاههاي تبليغاتي اش در بوق و كرنا ميكنند) مورد ضرب و شتم و زندان و شكنجه و آسيب و تهمت و بي آبرويي و محو شدن!! قرار بگيرد. در حالي كه اگر آن موقع علي پاسخ توهين را هم با تندي ميداد، ما امروز سرزنشش نمي كرديم. اما علي به دنبال ترسيم «ميزان» است تا دروغ گويان و مقدس نمايان تاريخ را رسوا كند.
4- علي هيچ گاه خودش را به مردم تحميل نكرد. او تا زماني كه اذهان و فهم هاي كوتاه نخواستند خليفه باشد، در حالي كه حجت خدايي هم براي تحميل خود به مردم داشت، به زور خليفگي را نخواست . او استخوان در گلو نگاه داشت اما به بهانه هدايت مردم، همان مردم را در فشار پذيرش خود نگذاشت. در حالي كه او محق ترين افراد براي حكمراني بود. اما در منطق علي، زور و اجبار معنايي ندارد.
همين چهار ميزان بس است، خيلي ها رفوزه ميشوند درهمین چهار ميزان هم .نه؟! به قول جمله اي: علي كار حكمرانان بعدي خود را بسيار سخت كرد. چرا كه بعد از علي، آگاهان جامعه حكمرانانشان را با ميزان هاي علي ميسنجند و نمره قبولي ميدهند، مخصوصا عملکرد آنهایی را که ساز علی وار بودنشان همواره کوک است و مدام برای خلق آن را مینوازند!
2-به دنبال کتاب مشهور«خاموشی دریا» اثر ورکور بودم. چند کتابفروشی معدود «باقیمانده» شهر را گشتم و از آن جایی که کتاب قدیمیست، یا نداشتند یا تمام کرده بودند. یادم افتاد یک کتابفروشی تازه باز شده بود و من تا به حال به آن سر نزده بودم. با اشتیاق و ذوق به طرف کتابفروشی راه افتادم. از دور مغازه تابلوی مغازه به چشم نمی آمد. گفتم حتما تابلویی یا وجود نداشته و من اشتباه میکنم و یا فعلا از بالای مغازه برداشته شده است. نزدیک و نزدیک تر شدم و در کمال تاسف دیدم کتابفروشی جدید به «عروسک فروشی» تبدیل شده است. چه تبدیل با مسمایی!!! تبدیلی که تمثیل گونه مقصد کاروان جامعه را نشان میدهد! و باز از تعداد معدود کتابفروشی های شهر یکی کمتر شد و این هم به ظاهر یک تعطیلی ساده است. اما از جنس همان هشدارها و نشان هاییست که گوش دردمندان را سخت اذیت میکند و نسبت به آینده نگران.
علی ( نام كوچكم نيز بس است در اين اوضاع آزاد و علي وار امروز!!!!!!!!)
(((هر که دوباره متولد نشود به آسمانها صعود نمی کند .)))
""اينجا، اجتماع و ماوای سه يار ديرين، "من "و "ناگفته ها" و" تنهاي ها يم" است، در زمانه اي كه گويا اجتماع بيش از يك تن، خلاف است و منافي رسم عموم!!!!""""