تا به حال چندين يادداشت از فخرالسادات محتشمي پور، همسر تاج زاده ، در مورد حوادث اخير و زندان همسرش و ملاقات هايش با تاج زاده را خوانده ام. بدون پرده پوشي و كتمان، اعتراف ميكنم كه پس از خواندن اين نامه ها به تاج زاده حسودي ام شد!! از اينكه هنگامي كه بزرگ مي انديشد، چنين يار و همراهي دارد كه هم افق او و دست در دست او و حتي جلوتر از او، با او پرواز ميكند. دلهره و عطش انسان هاي بزرگ، فهميده شدن است، همدرد داشتن است و تاج زاده چه عالي اين موهبت را داراست. شايد كمي غلو آميز باشد، اما اطمينان از فهميده شدن و شناخته شدن تحمل انفرادي را هم سهل ميكند. اطمينان از اينكه اگر تمام زشت دلان و سيه رويان و قداره بندان و فحاشان تو را به خيال خام خودشان بد نام كنند، در بند كنند، به اتهام هاي واهي و ماليخوئيايي ذهن بيمارشان متهم كنند، ناجوانمردانه و باز به خيال سياه خودشان شخصيتت را با بيرژامه پوشاندن و دمپايي پا كردن در جلوي دوربين خرد كنند، باز همراه و آشنايي هست كه چهره راستين و حقيقي تو را از پس اين همه دروغ و اتهام افكني هاي شرم آور فرياد زند و اگر تمام پمپاژهاي دروغ پراكن به ظاهر اطلاع رسان، سياه نمايي كنند، او تو را ميشناسد و صداقت و پاكي تو را فرياد ميزند و از هيبت تو خالي هيچ قدرتمندي نمي ترسد. اين چنين زني است كه مرد را به دنبال كردن همه آرمان هاي بزرگ دلگرم ميكند . چه لذتي دارد چشيدن مزه اين هم پايي دليرانه و عاشقانه و فهيمانه و سرشار از احساس و عاطفه و عشق بازي و فتح مشترك افق هاي دست نيافتني.

باز با صراحت و شجاعت! حسادت خودم را نسبت به تاج زاده حتي دربند انفرادي چند ماهه، اعلام ميكنم. او همراهي دارد كه اگر دردي ميكشد آن درد براي يارش گنگ و نامفهوم نيست، اگر آرماني دارد آن آرمان براي يارش غريبه نيست، اگر غم اصيل و درد بزرگ و مجاهدت انساني دارد، يارش هم قد و قواره او غم دارد و درد ميكشد و مجاهدت ميكند، اگر عقيده اي دارد كه او را به انفرادي سياه دلان ميكشاند همراهي دارد كه نه تنها او را از اين كار با سفارش به محافظه كاري باز نميدارد، بلكه به خاطر تحمل اين همه سختي و بزرگ منشي و دليرمردي لبريز از غرور و افتخار ميشود، او همراهي دارد كه اگر فرزندانش از او بپرسند چرا پدر نيست، سرش را بالا ميگيرد و با افتخار و شجاعت ميگويد به خاطر اينكه پدر نميتوانست متملق و چاپلوس و ستايشگر دروغين و منفعت طلب و نان به نرخ روز خور باشد. او اگر كمرش خم شود، يارش نه تنها نمي شكند بلكه با قدرت و غرور عمودي ميشود تا دوباره كمر راست كند. و اين است معني همان آرامشي و انسي كه قرآن حاصل همدم شدن مي نامد. اين ها عشق است، اين ها عشق بازيست، اين ها دل باختن است، اينها مجنون بودن است، نه داستان هاي تلقيني و غريزه محور و هوس گرا و سينمايي و نمايشي و كاذب و پوچ و خالي از هر احساس بزرگ و متعالي و حقيقي اي .

تاج زاده، باز به تو حسادت ميكنم. چون كه وقتي در ملاقات آخر با همسرت، طلب كتاب از مطهري ميكني ، براي او ناملموس نيست اين دلمشغولي ها وعلايق. او يكسره، غرق در مشغوليات زنانه مونث هاي!! ديگر نيست. همسرت ميداند در كدام مختصات در حال پروازي. وقتي ميگويي باز كتاب بياور، به جاي اين كه بگويد به خاطر اين سياست بازي ها ببين ما را به چه روزي در آورده اي و اين قدر خوش دلي كه ميخواهي تو اين شرايط كتاب بخوني، تو را نازنين خطاب ميكند و از اين آرامش خاطر و ايمان عظيم احساس شعف ميكند و خود را زني «خوشبخت» مي نامد!! چه لذتيست براي يك مرد بزرگ، وقتي ميبيند يارش اين قدر متعالي مي انديشد و وسعت بينش و نظر دارد و او را اين قدر عالي ميفهمد و اين مقدار عميق و دقيق هم پاي افكار اوست . عشق ها و انس هايي از اين دست، چه ميزان لذت بخش و مايه دلگرميست براي روح هاي متعالي و انساني. به جاي چشم و هم چشمي هاي تمام نشدني زنانه روزمره مبتذل، چون وفاداري فرهيخته و مومن و روشن بين و با بصيرت و از زاويه مورد انتظار شريعتي از يك "زن"، با تو چشم هم چشمي ميكند!! 

و ميداني تاج زاده، وقتي احساس تنهايي و ناشناخته نماندن و خوانده نشدن در انساني نباشد، تحمل سنگين ترين دردها و تلخي لحظات سخت زندان ، آسان ميشود. همان گونه كه براي تو آسان شده است و در دل اسارت متحجران و عقده داران و كينه توزان،‌طلب كتاب ميكني و عطش خواندن داري و دل ضعفه فهميدن!! از بس حالت خوب است ديگر!

آخرين يادداشت فخرالسادات محتشمي پور پس از ملاقات با تاج زاده.(لينك)

گاهي مثل اكنون نمي توانم بنويسم ، طوري كه نوشتن برايم سخت ترين كار دنيا ميشود. نميتوانم ذهنم را كه از انبوه دغدغه ها و رنج ها و درگيري ها انباشته است، را به موضوعي معطوف كنم نميتوانم مثل گذشته غرق در فكر و نوشتن شوم و از اين غرق شدن، لذت ببرم. حس ميكنم تمام حرفها و انديشه هايي را كه بايد مي گفته ام، گفته ام و نوشته ام و اكنون ديگر چيزي براي گفتن ندارم . اين قدر هميشه به دغدغه داشتن و رنج كشيدن و فروخوردن دردها عادت كرده ام، كه زماني كه از اينها تهي ميشوم، از ابتذال و كوتاهي و بي تب و تابي، خودم را به مجازات ميكشم و علت راحتي!! امروز را بازجويانه از خودم ميپرسم! چر راحتي؟؟ چرا ديگر دلتنگ نيستي؟؟ چرا ديگر منتظر نيستي؟؟ چرا ديگر دلت و لبانت طاقت سكوت و درد نيافتن روحي آشنا را ندارد؟؟ ذهنم چون پيرمردي خسته به گوشه اي ميخزد و ساعت ها لب فرو ميبندد و در مرور خاطرات گذشته اش غرق ميشود و حسرت بار آه ميكشد. چشمانش برق ميزند، اما دستانش چروكيده است.

نميدانم چه بگويم. چون كه «عكس» چهره جذاب شهيد همت را در دست كساني ميبينم كه هم عقيده هاي خانواده اش را جزو همان اغتشاش گران و براندازان!!! ميدانند. خوشحالم كه انسان هاي فهيم و اگاه ميدانند كه آنها فقط «عكس» در دست دارند، اتفاقا عكسي كه فقط به كار تزوير و ظاهرنمایی ریاکاران مي آيد. نيات را بايد در دست ديگر او جست، دستي كه باتوم و تفنگ را در اختيار دارد و بنابر سنت رسواگرانه خداوند چهره اصلي اش را نمايان ميكند و خانواده همان صاحب عكس را به خاك و خون می غلتاند و بيمارستان مي كشاند.

لینک مصاحبه درد آور و تامل برانگیز فرزندان شهید همت و باکری

آسیه فرزند شهید باکری: پدر من شهید نشد که نیروهای ویژه اقدام به ضرب و شتم من با باتوم بکنند

انسانی که با تاریخ آشناست از کنار همه حوادث و اتفاقات عمدتا تکرار شده در تاریخ، با وقار عبور میکند و نه جو زده میشود و نه بی تفاوت خواهد ماند. بلکه مسئولی متعهد و معقول و پرسشگر خواهد شد. مطالعه تاریخ اسلام و تغییر شکل ماهیت خلافت به سلطنت و پادشاهی با حفظ «ظواهر» اسلامی به منظور مشروعیت بخشی، سرشار از نکته و آکنده از آگاهی بخشی است. مخصوصا برای ما !

معاویه آن هنگام که امام حسین زیر بار ننگین بیعت با یزید نمیرود، برای او و چندین تن آزاد مرد دیگر نامه مینویسد. چون میداند که مخالفت وزنه ای به سنگینی امام حسین در مدینه دستش را رو میکند و مانع از این میشود که عوام گول تقدس مآبی و ظاهر آرایی او را بخورند. معاویه در قسمت تامل برانگیز نامه مینویسد: «حال در امر خلافت منازعت مکن، از خدا بترس!!! و این امت را در فتنه مینداز! و متوجه خود و دین خود و امت محمد باش!!!!»

مي بينيد معاویه چه میگوید، او بلد است چگونه عوام مذهبی و سطحی بین را بدبین و جهت دهی کند. صحبت از سلطنت و حکمرانی نیست، او مثل همیشه تاریخ و همانند تمام دغلبازان و و عوامفریبان تاریخ، پوششی از تقدس و دین و خداترسی بر نیات پلید و حرص و آز سیر نشدنی خود میکشد.

او مثل تمام دیکتاتورها، سفارش به عدم فتنه انگیزی و حفظ ثبات و امینت جامعه میکند. البته عامل مضاعف مستبدان دینی، حفظ حکومت خدا و وحدت مسلمین و آرامش جامعه اسلامی هم به توجیهات اضافه میشود. این رسم تاریخ است، معاویه گونه ها نمایش دلسوزی برای دین بازی میکنند و صالحان را به اتهام فتنه انگیزی و دشمنی با وحدت جامعه دینی، به بند میکشند. فرعون هم در برابر حضرت موسی داعیه صلاح و خیر خواهی و ترس از دگرگونی دین مردم را داشت. (سوره غافر، آیه 26)

اما برای چون معاویه هایی، حسین گونه ها خطری هستند بس عظیم. امام حسین در نامه ای بسیار خواندنی، بلیغ و دلیرانه مستقیما همان شگرد دلسوزی معاویه برای حفظ وحدت جامعه را هدف قرار میدهد و پرده دروغین نقش آفرینی او را کنار میزند و در قسمتی از نامه مینوسد: « حال در نامه ات برای من مینویسی که «امت محمد (ص) را گرفتار فتنه و آشوب مکن!!» من فتنه ای بزرگتر از حکومت تو مشاهده نمی کنم. .... با من مکر و کید کن، هر چه میخواهی انجام بده، از زمانهای گذشته همواره با مردمان صالح مکر کرده اند.

عطاء الله مهاجرانی در ضمن کتاب ارزشمند انقلاب عاشورا میگوید: این ویژگی قدرت مطلقه است. گمان میکند آنچه را او ارزش و اعتبار میداند، حقیقتا با ارزش و اعتبار است و آنچه را که او هیچ می انگارد ، ارزش و اعتباری ندارد. غافل از اینکه دست دیکتاتور به اندیشه و دلهای مردم نمیرسد. او حداکثر میتواند بر سرها مشت بکوبد.

به قول دوستان، پی نوشت:

در ضمن در اعتراض به از دسترس خارج کردن مداوم بلوگفا در مواقع خاص!! و علت تراشی های دروغ این سایت مبنی بر اشکال فنی!!، درصدد هستم که از این پشتیبان، به جایی دیگر کوچ کنم. لااقل در فضای مجازی جسارت عمل به دستور قرآن مبنی بر هجرت به خاطر نارضایتی از شرایط را که داریم!. مقصد کوچ متراتبا به اطلاع دوستان عزیز همراهم خواهد رسید.